WIDEO

Endometrioza, nieudane in vitro, niska rezerwa jajnikowa. Jak światło czerwone ratuje płodność

Czy światło czerwone i bliska podczerwień mogą realnie wspierać kobiecą płodność? W tym odcinku przyglądam się badaniom, które pokazują, że fotobiomodulacja (PBM) jest w stanie skutecznie wspierać techniki wspomaganego rozrodu. Dotyczy to nawet przypadków tak zwanych „beznadziejnych”, obejmujących między innymi bardzo niską lub zerową rezerwę jajnikową, głęboko naciekającą endometriozę, zespół policystycznych jajników (PCOS) oraz wielokrotne, nieudane cykle in vitro i inseminacji, trwające nawet dziesięć lat.

Obejrzyj film →

WIDEO

Co oliwa robi z Twoją krwią? Oleokantal silniejszy niż ibuprofen!

Czy oliwa z oliwek może działać podobnie do ibuprofenu? Brzmi absurdalnie – przynajmniej do momentu wczytania się w badania. Oleokantal, związek obecny w oliwie z oliwek (szczególnie Extra Virgin), w identycznym stężeniu molowym wykazuje działanie efektywniejsze niż ibuprofen. Jest oczywiście jedno ALE, które omawiam w odcinku, oraz badania pokazujące bezpośredni wpływ oliwy z oliwek na gęstość krwi oraz stany zapalne.

Obejrzyj film →

BADANIE

​

SŁABY UŚCISK DŁONI = CZĘSTSZA DEPRESJA? TO MA SENS!

​

To jedno z tych badań, które na pierwszy rzut oka mogą wydawać się absurdalne, ale przy drugim spojrzeniu zaczynają mieć całkiem sporo sensu.

Autorzy przeanalizowali prospektywne badania kohortowe, czyli takie, w których uczestników obserwowano przez dłuższy czas, zamiast oceniać ich tylko jednorazowo. Łącznie uwzględniono 12 kohort, prawie 497 tys. osób i ponad 3,4 mln osobolat obserwacji.

Wynik był spójny: osoby z niższą siłą uścisku dłoni miały większe ryzyko późniejszych problemów depresyjnych. W analizie statystycznej niższa siła uścisku wiązała się z około 42% wyższymi szansami wystąpienia objawów depresyjnych w przyszłości.

Co ciekawe, inne badania pokazują również, że siła uścisku dłoni dobrze koreluje z dłuższym życiem, lepszą sprawnością i ogólnie lepszą jakością życia.

Jak można wyjaśnić to pozornie dziwne powiązanie?

Silniejszy uścisk dłoni najczęściej oznacza przynajmniej przyzwoitą masę mięśniową i lepszą ogólną sprawność fizyczną. A masa mięśniowa oraz siła są dobrymi markerami wielu rzeczy naraz: sprawności metabolicznej, poziomu aktywności, stanu zapalnego, odporności organizmu, funkcjonowania układu nerwowego i ogólnej rezerwy biologicznej.

Dlatego samo powiązanie może brzmieć dziwnie, ale nie jest przypadkowe. Słaby uścisk dłoni nie musi oczywiście „powodować” depresji. Bardziej prawdopodobne, że jest prostym, łatwym do zmierzenia wskaźnikiem ogólnej kondycji organizmu — a ta może mieć duże znaczenie także dla zdrowia psychicznego.

Źródło →

BADANIE

WPŁYW CZYNNIKÓW NACZYNIOWYCH NA POGORSZENIE FUNKCJI POZNAWCZYCH W PROCESIE STARZENIA I DEMENCJI I … KAWA

​

Badania wskazują, że dysfunkcja naczyniowa – objawiająca się osłabionym przepływem krwi oraz nieszczelnością bariery krew-mózg – stanowi istotną przyczynę spadku formy intelektualnej u seniorów. Zrozumienie tych procesów na poziomie komórkowym pozwala na rozwój nowych metod leczenia demencji, koncentrujących się na przywracaniu sprawności mikrokrążenia mózgowego. Utrzymanie optymalnej perfuzji mózgu jawi się obecnie jako jedna z kluczowych strategii terapeutycznych w walce z procesami starzenia.

Te doniesienia są w pełni zgodne z tym, co wyczytałem w dziesiątkach innych publikacji. Zastanawia mnie jednak jedna kwestia: kawa. Jedyne badania sugerujące jej ochronny wpływ na mózg to badania obserwacyjne. Z kolei badania randomizowane i interwencyjne wykazują drastyczny spadek przepływu krwi w mózgu oraz ubytek istoty szarej już po kilku dniach regularnego spożycia. Szczegółowo omawiałem ten temat w moim odcinku na YouTube.

Coś tu się ewidentnie nie zgadza...

Źródło →

DZIECI, PRZEZ BRUD PO ZDROWIE

​

​Finlandia zamieniła gumowy plac zabaw na leśne błoto. Dzieci miały silniejszą odporność już po miesiącu 

Badanie Uniwersytetu Helsińskiego wykazało, że przekształcenie asfaltowego placu zabaw przy przedszkolu w teren przypominający leśne runo wywołało zauważalne zmiany w odporności dzieci już po 28 dniach. Na podwórkach rozłożono darń, mech, krzewy, skrzynie do uprawy roślin oraz naturalną ściółkę. Dzieci codziennie bawiły się w środowisku bogatym w mikroorganizmy pochodzące z lasu i gleby. 

Naukowcy porównali grupę korzystającą z zielonego placu z dziećmi z tradycyjnych miejskich przedszkoli. Analizy krwi i próbek skóry wykazały wzrost różnorodności bakterii korzystnych dla organizmu oraz wyższy poziom komórek i markerów związanych z regulacją układu odpornościowego. 

Zaobserwowano między innymi zwiększenie liczby limfocytów T odpowiedzialnych za kontrolowanie reakcji zapalnych. 

Autorzy badania podkreślili, że kontakt z naturą może wspierać rozwój odporności i ograniczać ryzyko chorób autoimmunologicznych oraz alergii, szczególnie u dzieci wychowujących się w silnie zurbanizowanym otoczeniu. 

Wyniki wspierają hipotezę bioróżnorodności, według której ubogie środowisko mikrobiologiczne osłabia trening odporności. Badacze sugerują tworzenie zielonych stref przy szkołach i żłobkach.

Źródło →

KSIĄŻKA

Geoff Colvin - Talent is overrated (polska edycja: „Talent jest przeceniany”)

Jeśli kiedykolwiek patrzyłeś na wirtuoza skrzypiec lub genialnego szachistę i myślałeś: „Cóż, on się po prostu taki urodził”, ta książka brutalnie, ale jednocześnie bardzo pokrzepiająco, wyprowadzi Cię z błędu.

Colvin pokazuje, że to, co zwykle nazywamy „talentem”, jest często wynikiem bardzo specyficznego rodzaju wysiłku — świadomej praktyki (deliberate practice). Nie chodzi więc o zwykłe powtarzanie czegoś przez wiele lat, lecz o celowy, wymagający trening, nastawiony na poprawianie konkretnych słabości.

To kolejna książka, na którą miałem niesamowite szczęście natknąć się dość wcześnie w swoim życiu — gdy miałem ledwie dwadzieścia parę lat.

Jako młoda osoba miałem bardzo niską opinię o sobie i niewielką wiarę we własne możliwości. Ta książka była jednym z powodów, dla których zacząłem zmieniać swoje przekonania i wierzyć, że znacznie więcej zależy ode mnie, niż wcześniej sądziłem.

Autor pokazuje swoje idee na przykładach osób z bardzo różnych dziedzin:

​

Wolfgang Amadeus Mozart — klasyczny przykład „urodzonego geniusza”. Colvin pokazuje jednak, że za mitem cudownego dziecka stały lata bardzo wczesnego, intensywnego treningu oraz środowisko stworzone przez ojca-muzyka.

​

Tiger Woods — kolejny przykład osoby uznawanej za naturalny fenomen. W książce jest przedstawiony raczej jako ktoś, kto od dzieciństwa miał niezwykle wcześnie rozpoczęty, systematyczny i ukierunkowany trening.

​

Chris Rock — świetny przykład ze świata komedii. Z zewnątrz może to wyglądać jak spontaniczny geniusz sceniczny, ale w praktyce polega na testowaniu żartów, obserwowaniu reakcji publiczności, poprawianiu materiału i wielokrotnym szlifowaniu występu.

​

Jerry Rice — jeden z głównych przykładów sportowych. Colvin pokazuje go jako zawodnika, który nie bazował wyłącznie na naturalnych predyspozycjach, lecz na niezwykle wymagającym, powtarzalnym i ukierunkowanym treningu.

Colvin omawia oczywiście znacznie więcej takich klasycznych postaci, które zwykle uznajemy za genialne.

Dopiero po bliższym przyjrzeniu się ich historiom okazuje się, że za tym „geniuszem” stała olbrzymia ilość tytanicznej pracy.

Talent? Pewnie. Na pewno mieli talent — podobnie jak setki tysięcy innych osób.

Tym, co naprawdę odróżniało ich od reszty, był jednak ukierunkowany wysiłek, dyscyplina i gotowość do wieloletniego robienia rzeczy trudnych oraz niewygodnych.

Temat również był omawiany na mojej stronie, gdzie tłumaczyłem “Dlaczego wiedza jest ważniejsza niż iloraz inteligencji (IQ)”

Z ARCHIWUM

ALKOHOL wieczorem + KAWA w dzień - dlaczego ciągle jesteś wykończony i zupełnie brak Ci energii

Tempo, które narzuca na nas współczesna cywilizacja, zmusza nas do wykrzesania z siebie 200% normy w każdym tygodniu. Z efektami ubocznymi takiej pogoni radzimy sobie, jak możemy. W filmie dowiesz się, jak kombinacja alkoholu i kofeiny prowadzi do chronicznego wymęczenia i jakie mechanizmy stoją za tym procesem.

​Wróć do materiału →

Uwielbiam absurdalne powiedzenia i bonmoty z różnych języków. Oto kilka przykładów ze szwedzkiego.

To niesamowicie ciekawe, jak odmienne kultury potrafią wyrażać swoje myśli i intencje.

• Det är ingen ko på isen. („Nie ma krowy na lodzie”) – Nie ma problemu, spokojnie.

• Smaken är som baken – delad. („Gust jest jak tyłek — podzielony”) – Każdy ma swój gust.

• Att glida in på en räkmacka. („Wjechać na kanapce z krewetkami”) – Mieć bardzo łatwy start / dostać coś bez wysiłku.

• Du har skitit i det blå skåpet. („Nasrałeś do niebieskiej szafki”) – Grubo przesadziłeś / narobiłeś sobie poważnych kłopotów.

Życie w Polsce w jednym obrazku:

Aromatyczna esencja z państwa polskiego: Rząd wpadł na pomysł, że osoby, które oddają zbyt dużo butelek z kaucją, prowadzą tak naprawdę działalność gospodarczą, którą trzeba opodatkować. Nawet Bareja, jakby wciąż żył, to by się nie uśmiechał.

KIEDY TWOJE CIAŁO ZACZYNA PRODUKOWAĆ FRUKTOZĘ?

Jeśli zastanawiałeś się kiedyś, czy człowiek jest podobny do banana, to mam dla ciebie odpowiedź - tak, jak najbardzie!! Przynajmniej w tym sensie, że my również możemy zabierać w sobie własną fruktozę  … i absolutnie nie jest to dobra wiadomość, jeśli się to zdarzy.

Szlak poliolowy to poboczna droga metabolizowania glukozy. W normalnych warunkach działa on słabo, ale gdy glukozy jest zbyt dużo, część jej nadmiaru zostaje przekierowana właśnie tam. W uproszczeniu polega to na tym, że glukoza jest najpierw przekształcana w sorbitol, a następnie we fruktozę.

Co oznacza „za dużo”? Nie istnieje jeden sztywny próg aktywacji, ale zachodzi tu prosta zależność: im wyższa glikemia i im dłużej się utrzymuje, tym gorzej. Proces ten nasila się szczególnie od zakresów powyżej lub równych 126 mg/dL. Dzieje się tak zwłaszcza przy przewlekłej hiperglikemii, na przykład w cukrzycy, insulinooporności lub po obfitych posiłkach.

Problem dotyczy głównie tkanek, do których glukoza wnika swobodnie, bez udziału insuliny. Mowa tu przede wszystkim o nerwach, siatkówce oka, soczewce oraz nerkach. Komórka, próbując „upchnąć” nadmiar glukozy w tym bocznym szlaku, płaci za to wysoką cenę.

Gromadzący się sorbitol zaburza gospodarkę wodną komórki, co prowadzi do obrzęków i przeciążenia tkanek. Jednocześnie organizm zużywa zasoby potrzebne do ochrony przed stresem oksydacyjnym, przez co komórki stają się bezbronne wobec uszkodzeń. W praktyce ten mechanizm znacząco dokłada się do rozwoju powikłań, takich jak neuropatia, uszkodzenia wzroku (zaćma, retinopatia) czy problemy z nerkami. Choć nie jest to jedyna przyczyna tych zmian, stanowi jeden z kluczowych sposobów, w jaki nadmiar cukru niszczy organizm od środka.