WIDEO

Weszli do lasu i zrobili MRI mózgu. Oto co odkryli naukowcy

Czy godzinny spacer po lesie może wpłynąć na mózg? W filmie omawiam badania MRI, w których porównano spacer w spokojnym lesie ze spacerem po ruchliwej ulicy. Wyjaśniam, co zaobserwowano w hipokampie i ciele migdałowatym oraz jak wyniki te mają się do badań długofalowych.

Obejrzyj film →

ARTYKUŁ

​Zawsze wymagałem od siebie bardzo dużo. Przez lata nie tylko testowałem na sobie każdą możliwą teorię produktywności, ale przede wszystkim tworzyłem własne narzędzia przyspieszające progres.

Jedno z najskuteczniejszych z nich to „kontrolowany kryzys” — czyli sztuka świadomego, zaplanowanego wchodzenia w przeciążenie.

Zapraszam do przeczytania najnowszego wpisu: Kontrolowany kryzys: dlaczego warto dokręcać sobie śrubę

BADANIE

JAK OBUWIE MINIMALISTYCZNE WZMACNIA STOPY O PONAD POŁOWĘ W ZALEDWIE PÓŁ ROKU

​Ludzka stopa jest unikalnie przystosowana do poruszania się na dwóch nogach, a za regulację elastyczności jej łuku odpowiadają mięśnie wewnętrzne. W celu zweryfikowania hipotezy, według której codzienna aktywność w butach minimalistycznych (niezapewniających sztucznego wsparcia) wpływa na wzrost siły tych mięśni, przeprowadzono sześciomiesięczny eksperyment.

Do udziału w badaniu zakwalifikowano osoby dorosłe, na co dzień korzystające z tradycyjnego obuwia zachodniego. Przed rozpoczęciem interwencji oraz po jej zakończeniu dokonano szczegółowych pomiarów maksymalnej izometrycznej siły zgięcia podeszwowego w stawach śródstopno-paliczkowych, a także przeanalizowano biometrię stóp. Uzyskane dane zestawiono następnie z wynikami grupy "doświadczonej", składającej się z osób noszących buty minimalistyczne od średnio 2,5 roku.

Analiza wyników wykazała, że po sześciu miesiącach codziennego funkcjonowania w obuwiu minimalistycznym siła stóp badanych wzrosła średnio aż o 57,4%. Co interesujące, odnotowane wartości zrównały się z parametrami charakteryzującymi wieloletnich użytkowników tego typu butów. Wskazuje to, że zaledwie półroczny okres regularnego korzystania z cienkiej, elastycznej podeszwy jest wystarczający do zbudowania pełnej siły mięśniowej. Taka zmiana może w efekcie znacząco ułatwić utrzymywanie zdrowej równowagi oraz poprawić ogólną biomechanikę chodu.

Źródło →

„Nie sposób żyć, nie ponosząc żadnej porażki — chyba że żyje się tak ostrożnie, jakby się w ogóle nie żyło”  —  J.K. Rowling

„Pogoń za tym, co chcesz zdobyć, to umowa, którą zawierasz z samym sobą na bycie nieszczęśliwym, dopóki tego nie osiągniesz.”  — 

Naval Ravikant

„Samotność nie wynika z tego, że nie ma wokół nas ludzi, ale z niezdolności do przekazania rzeczy, które wydają się nam ważne, albo z wyznawania poglądów, których inni nie są w stanie zaakceptować. Jeśli człowiek wie więcej niż inni, staje się samotny. ” — Carl Jung

KREATYNA vs CREAVITALIS® 

Większość osób siedzących w branży suplementacyjnej wie, że ponad 90% klasycznej kreatyny dostępnej na rynku pochodzi z Chin, gdzie produkcja jest rozproszona między wielu dostawców o bardzo zróżnicowanych standardach. Jeśli słyszałeś o aferach związanych ze znacznym stężeniem metali ciężkich lub zanieczyszczeniami biologicznymi w suplementach, chodziło właśnie o towar z Chin.

Jako dietetyk miałem wielu pacjentów, którzy chcieli rozpocząć suplementację kreatyną, ale obawiali się niskiej jakości takich produktów. Właśnie w takich sytuacjach wskazywałem alternatywę, o której chcę Ci dzisiaj opowiedzieć.

Różnica między klasyczną kreatyną a Creavitalis® nie leży w samej cząsteczce – w obu przypadkach substancją czynną jest monohydrat kreatyny. Kluczowe różnice sprowadzają się do miejsca produkcji, czystości chemicznej, norm technologicznych oraz właściwości fizycznych samego proszku.

Creavitalis® jest wytwarzany w Niemczech przez koncern Alzchem Group AG w rygorystycznych warunkach farmaceutycznych i spożywczych, zgodnych z normami GMP oraz HACCP.

Synteza chemiczna kreatyny wymaga użycia specyficznych substratów, a niedokładny proces filtracji w tańszych fabrykach może pozostawiać w produkcie końcowym śladowe ilości ubocznych związków chemicznych (takich jak dicyjandiamid czy dihydrotriazyna) oraz metali ciężkich. Niemiecki surowiec gwarantuje stałą czystość na poziomie co najmniej 99,9%, wolną od wykrywalnych zanieczyszczeń. Dodatkowo jest badany pod kątem obecności substancji niedozwolonych i znajduje się na tzw. Liście Kolońskiej (Cologne List®), co ma kluczowe znaczenie dla sportowców poddawanych kontrolom antydopingowym.

Istotną różnicą praktyczną jest także stopień mikronizacji. Creavitalis® charakteryzuje się wyjątkowo drobnym uziarnieniem, dzięki czemu błyskawicznie rozpuszcza się w wodzie i nie tworzy osadu przypominającego piasek. To właśnie słaba rozpuszczalność gruboziarnistego monohydratu wywołuje u większości osób dolegliwości żołądkowe i wzdęcia — wyjątkowo drobna struktura Creavitalis® ułatwia wchłanianie i redukuje to ryzyko do minimum.

Jeśli chcesz wypróbować Creavitalis®, znajdziesz go w ofercie partnera tego wydania newslettera, czyli firmy Aliness: https://aliness.pl/creatine-monohydrate-creavitalis-102-g-proszek/

Na końcu newslettera znajdziesz kod zniżkowy, jeśli zechcesz przetestować tę formę kreatyny.

Z ARCHIWUM

ŚWIATŁO, które (wy)leczy TARCZYCĘ oraz wiele innych schorzeń - jak działa światło podczerwone

Jednym z bardzo słabo spopularyzowanych form leczenia niedoczynności tarczycy jest terapia światłem, przede wszystkim podczerwonym. Terapia ta pozwala na zmniejszenie zapotrzebowania brania lewotyroksyny poprzez zwiększenie endogennej produkcji T4 oraz znaczne obniżenie poziomu przeciwciał przeciwko peroksydazie tarczycowej. W filmiku omawiam mechanizm działania tego światła oraz istotne badania.  

Wróć do materiału →

Paul Erdős był jednym z najbardziej genialnych, a zarazem najbardziej ekscentrycznych matematyków XX wieku. Żył jak prawdziwy koczownik — nie posiadał własnego domu, rodziny ani majątku. Cały jego dorobek mieścił się w dwóch walizkach, z którymi nieustannie krążył między uniwersytetami na całym świecie, żywiąc się litrami kawy i pracując nad problemami matematycznymi po kilkanaście godzin na dobę z każdym, kto chciał z nim usiąść do stołu.

Gdy pytano go, jak wyobraża sobie idealne odejście z tego świata, odpowiadał bez wahania:

„Chciałbym wygłaszać wykład i właśnie kończyć na tablicy dowód ważnego twierdzenia, gdy ktoś z sali krzyknie: »A co z przypadkiem ogólnym?«. Odwrócę się do słuchaczy, uśmiechnę i powiem: »To pozostawiam następnemu pokoleniu«, a potem po prostu padnę martwy.”

Przeznaczenie okazało się niewiarygodnie bliskie jego wizji. 20 września 1996 roku, mając 83 lata, Erdős przebywał na konferencji naukowej w Warszawie. Zmarł na zawał serca niemal prosto przy pracy — w trakcie wydarzenia naukowego, do końca żyjąc w drodze i robiąc dokładnie to, co kochał.

Mąż przechodzi do domu po pracy i znajduje karteczkę na lodówce:

„Cześć kochanie, jestem w pracy, kolacja jest na kuchence. Musisz tylko odpalić palnik, gaz jest już odkręcony. Kocham cię!”

NEUTROFILE — OBRONA, KTÓRA MOŻE ZACZĄĆ SZKODZIĆ

Niektórzy mówią, że można kochać za mocno. Na pewno jest to prawdziwe, jeśli chodzi o układ odpornościowy i neutrofile. Mogą one bronić nasz organizm tak gorliwie, że aż zaczynają szkodzić 

Neutrofile to najliczniejsza grupa leukocytów, czyli białych krwinek uczestniczących w obronie organizmu. Gdy dochodzi do zakażenia lub uszkodzenia tkanki, szybko opuszczają naczynia krwionośne i przemieszczają się do miejsca zagrożenia.

Na miejscu pochłaniają drobnoustroje i uwalniają substancje pomagające je zniszczyć. Należą do nich reaktywne formy tlenu, czyli silnie działające cząsteczki utleniające, oraz enzymy rozkładające białka. Neutrofile mogą również tworzyć NET-y — lepkie sieci zbudowane między innymi z DNA i białek przeciwdrobnoustrojowych, które wychwytują patogeny.

Mechanizmy te są skuteczne, ale mało precyzyjne. Substancje niszczące drobnoustroje mogą uszkadzać także zdrowe komórki oraz rusztowanie otaczające tkanki. Z tego powodu działanie neutrofili powinno być intensywne, lecz krótkotrwałe.

Po opanowaniu zagrożenia napływ kolejnych neutrofili zostaje ograniczony. Wiele z obecnych komórek przechodzi apoptozę, czyli kontrolowaną śmierć, a następnie zostaje usuniętych przez makrofagi — komórki odpornościowe pełniące funkcję „ekipy sprzątającej”. Proces ten nie tylko usuwa neutrofile, lecz także skłania makrofagi do ograniczenia sygnałów zapalnych i wspierania naprawy tkanki. Część neutrofili może również opuścić miejsce zapalenia.

Nie jest to więc prosta przemiana, w której wszystkie neutrofile automatycznie zaczynają łagodzić zapalenie. Wygaszenie reakcji zależy przede wszystkim od zatrzymania ich napływu, bezpiecznego usunięcia oraz uruchomienia mechanizmów naprawczych.

Jeżeli neutrofile pozostają aktywne zbyt długo, nadal uwalniają reaktywne formy tlenu, enzymy i NET-y. Gdy ich usuwanie jest nieskuteczne, mogą obumierać w sposób niekontrolowany i uwalniać zawartość do otoczenia. Powstaje wtedy błędne koło: uszkodzona tkanka wysyła kolejne sygnały alarmowe, przyciągające następne komórki odpornościowe. Ochronna reakcja może w ten sposób przekształcić się w przewlekły stan zapalny i stopniowo pogłębiać uszkodzenie tkanek.